تمايل

ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط علي هستم در دوشنبه بیست و سوم تیر 1393  |
 تفاوت

ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط علي هستم در دوشنبه بیست و سوم تیر 1393  |
 اندازه تو

ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط علي هستم در دوشنبه بیست و سوم تیر 1393  |
 
درسکوتی تلخ حقیقت به او میخندید 
وتلخ نگاهی میکرد بغض کودکانه اشرا
|+| نوشته شده توسط علي هستم در پنجشنبه بیست و سوم شهریور 1391  |
 جنگل پشت لبهام
******************************

پشت لبهام  سبز کرده است

دستم دریاست

و دنیا فقط موهای مجعد خرمایی توست!

  وقتی به استکانی نگاه میکنی که ماهی دارد

                                           خانه اِمان عید میشود.

      سبز میکند

               جنگلی پشت لبهام

                                 که درمساحت دستانت باران میبارد

|+| نوشته شده توسط علي هستم در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1391  |
 تصمیم کبری....
.................................................

ما اندازه این حرف ها نیستیم

                  خدا باید تکلیف ما را روشن کند

جنگ کنیم . سرطان بگیریم

                          یا بمانیم و طبل آزادی افکار را بکوبیم

                           به یونیسف برویم  و برای خودمان طلب مغفرت بکنیم

                                      عاشق بشویم و دنبال تویی بگردیم که نیستی!

پشت میز هامان بخزیم  . جواب سربالا بدهیم

                                          امضا های بزرگ با خودکار سبز بزنیم

                                         به لب های سرخ تو فکر کنیم و گـُربگیریم

_   باید از مادرانمان بخواهیم چادرنمازشان را با ما به خاک بسپرند

                                   تا از این پس فرزندان پاکدامنی بروید

.. مااندازه این حرفها نیستیم!

                           و این اتقاق تازه ای نیست !

                                   که شما نیستید . ما نیستیم . و هنوز جنگ ادامه دارد!

شاید خدا هم باید چند بار از روی تصمیم کبری بنویسد

                                                  تا تکلیف جهان یکسره شود.

|+| نوشته شده توسط علي هستم در پنجشنبه چهارم اسفند 1390  |
 بلیط
************************

شما که رفتید

ستون های این خانه خوابیدند

               وهیچ ساعتی به زنگ آخر نرسید.

تمام خیابان های فرعی که از ذهن من می گذشت به بمبست رسیده بود.

غریبه که نیستید!

         یاد خیابان ها هست!

     بار اول شما پرسیدید

                           (( آقا میدان بهارستان همین جاست؟))

-شما که باشی تمام میدان ها بهار است

                              بلیط ها برای شما شکوفه میکند

                                            و پیر مرد ها در اتوبوس جایشان را به شما خواهند داد.

در محدوده چشمهایتان طرح ترافیک وضع میکنند

                              و

                               اخم که می کنید هوای تهران به وضع هشدار میرسد

 

شما حتی می توانید جای راننده بنشینید 

            بلیط پاره کنید !

                     حرف زور بزنید!

                            در مجامع عمومی سیگار بکشید!

                               و با سرعت غیر مجاز ما را به فکر خودتان فرو ببرید.

ـــ ما به هرج و مرج شیشه ها زل میزنیم

                       به دست انداز ها فکر میکنیم          به هر چیز که ما را از فکر شما بیرون کند.

                            و شما در یک جنگ تن به تن بلیط میدهید

                                                                        پیاده میشوید

                                                        ما شکست میخوریم

                                                                               و همه چیز تمام میشود.

                                                                     

 

                          

                                          

 

|+| نوشته شده توسط علي هستم در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390  |
 

برای رفته های خرمشهر

***********************************

تمام شهر پرید توی گلوم

                   وقتی هواپیما ها با سوت میرسیدند

اینجا فقط یک عاشقانه آرام جای امنی بود

دستم لای صفحه صدو بیست و چند جا ماند

                                      روی خطی که نوشته بود

                                                   ( شهر از هورا پر شده است)

" پدر میگفت : هواپیما ها عکس میگیرند و بعد برای ما پست میکنند"

ـــــ ای کاش اینجا بودی!

             آنوقت از گلهای پیراهن جدیدم برای موهات می چیدم تا زیبا تر به نظر برسی!

     از ترس عکس میگرفتیم

    و در لحظه خوشحالی قاب می شدیم

 

 ( شهر از هورا پر شده است)

          سقف خانه با صدای بلند شعر میخواند

                          و تیر های چوبی اش دست میزنند

ـــــ مادرم مست کرده و از روی عاشقانه آرامش امن یجیب بالا می آورد

        انگار زیر چادر گل دارش اتفاق بزرگی افتاده است که این طور در آن مچاله شده.

                                               عمه جان سرود زیبای روز تشییع بی بی را می خواند.

باید بروم و عاشقانه آرامم را در جای امنی بگذارم

           تا روزی هر دو در پیراهن گل دارمان بنشینیم و آن را بخوانیم.

( شهر از هورا پر شده است)

عکاس ها رسیدند

        با سوت و نور های رنگی روشن

              کوچه ما عروس شده است

                                 "صبر کنید ما آماده نیستیم....!"

عکاس ها عکس می گرفتند و ترقه در میکردند.             تا شاید باز هم هورا بکشیم.!

             کسی نبود ـــــ کسی نمانده بود .

                           عکاس ها بی اجازه از خانه ما رفته بودند.

ــــــ خدا را شکر

   مو های مادرم زیر باغچه چادرش چقدر زیبا بود .

                و چقدر حلقه چراغ زنبوری به انگشت خاکی پدرم می آمد.

                                                    کفشهای کوچکی که خواهرم را گم کرده بود.

               " عکاس های بد : ما آماده نبودیم."

             " ما هنوز کفنهایمان مثل کفشهایمان برایمان بزرگ بود....    عکاس های بد."

               

 

 

|+| نوشته شده توسط علي هستم در دوشنبه هفتم شهریور 1390  |
 آزادی
**************************

 

چقدر دوست دارم

          در آبهای آزاد

                     در پیژامه ام بخوابم

                                    و آزادانه سیگار بکشم....

|+| نوشته شده توسط علي هستم در دوشنبه بیست و چهارم مرداد 1390  |
 لای عطر و لاک و ماتیک
********************

تو شعرام داری گم میشی

آره تقصیر دستامه

برای خواستن چشمات

هنوز اون لنگه کفش پامه

 

 

اره حق با تو انگار

حواسم راشو گم کرده

لای عطر و لاک و ماتیک

داره چشمانو میگرده

 

دروغه اون دو تا چشمات

خودت اینا رو میدونی

دلت پیش یکی دیگست

گل و پالتو . یه مهمونی

 

پلان آخر بازی

بیا بازی کنش راحت

من و تو / صحنه تاریک

صدای سیلی و ساعت

 

آره حق با تو انگار

دارم پا پیچ تو میشم

باید عادت کنم دیگه

یه دیوار جای تو  پیشم

 

آره دیوار ما خوبه

همه چیزا رو میدونه

دیگه محرم شده با ما

جای دستا تو میدونه

 

هنوزم عطر موها تو

میشه پرسیدش از دیوار

میشه شک کرد به تنهایی

خدا   لعنت به این افکار

 

سکانس آخره صبر کن

دیالوگ : هی برو گم شو

لاک و ماتیک و عطر نو

داره میگیره دستاشو

|+| نوشته شده توسط علي هستم در سه شنبه بیست و هشتم تیر 1390  |
 
 
 
بالا